بسم الله
شيميايي فراموش شده هاي زمان .

کسي هست فرياد اين کبوترهاي زهرا را بشنود؟
کسي از حال اينان خبري دارد؟
ج و ا ب .... ن ه 
کاري نميخواهيم کنيم؟
شرمندتم که دست تو نمک نداره  حق داره ابر آسمون که نمي باره
واي ويلا از مردم زمونه 
غصه نخور کسي عيادتت نمياد    گريه نکن دنيا ديگه تو رو نميخواد
غصه نخور اونا که جبهه رو نديدن   شهيد بشي بهشت زهرا رات نميدن
وا ويلا از مردم زمونه
حرف يک شيميايي من از مردم نا اميد هستم
باورتون ميشه رفقا؟
به من و شما ميگن چون فراموش کرديم يه عده 48هزار نفري تو ايران شيميايي هستن و ما فراموش کردم اونا رو
به خودم خسته نباشيد ميگم آفرين گل کاشتي اخوي بعد ميخواي بري بهشت تو؟
هر کسي پيشنهادي درباره اين که شيميايي ها رو بيشتر تجليل کنيم داره بگه بسم الله
عاشقان کشتگان زنده اند      ز آتش عشق دوست مشتعلند

عاشقان را نه دود نه عود است      ناله عشق لحن داوود است

دل عاشق ز عشق بيمار است    ناله زير عاشقان زار است

التفات حق، بر دست دل ما

اين چنين هويدا شد ، به نام شهيد

روي صحبت با دانشجوهاي نسل سومي :

شهيد به مثابح شيشه عطري هست که دربش رو باز کنن تمام بخار ميشه همه جا رو معطر ميکنه .

آسماني شدن در جوار حق ، در حسينيه مجنونان به عشق علم الهدي ، آرزوي چيره شدن بر نفس ، حاجتي بي پايان.

چشمان اشک آلود ، آتشي زبانه دار ، ساقي مانده با لبهاي تشنه که به کدامين يک از اين سيراب شدگان ، حسرت عشق را بچشاند؟

و ما همان بازماندگان هستيم که حتي بزم چشمان اشک آلود را هم به ديار حسرت مي بينيم.

اين بار قلم سياه دل ، به هويزه دست تمنا گشوده است . تا شايد نگاهي از ما فوق ماده ، از ما فوق اين آتش گرماي هويزه به اين چهره رو به زوال شود.

يادگفته آن عاشقي افتادم:

کدامين بنده اين گونه است، اي سيد اي حسين ، چگونه تو قرآن را در تمام وجودت خلاصه کردي که حتي براي پيدا کردن تنت در زير زنجير هاي تانک شيطان ، قرآن نشانه تو شد، و اين گواه بر وجود تو در بهشت است . اما چگونه؟

آري اين گونه تو ميپنداشتي،که اي خدا اگر تو در محشر از ما اين سئوال را طلب کني که اي عبد "هل اقرأ قرآن؟

و جواب تو قالوأ بليَ بود.

جواب ما چيست؟

وچه حسيني بودي که شمع محفل را درشب عشق روي به خاموشي کشاندي ، درب حضور را گشودي تا نااهلان ديار تو از ميدان کربلاي تو خارج شوند. اما تو مسافرکش کربلا بودي و از براي آن يارانت که پيوند به افلاک حسين (ع) زدي.

محمد حسين جان، حسرت ميبرم از نگاهت ، چه آسماني بودي، حسرت ميبرم از کلامت چه خدايي بودي، حسرت ميبرم از نگاهت ، چه مهدوي بودي، حسرت ميبرم از غنايت چه بهشتي بودي، حسرت ، غبطه ، آرزو، حاجت ، دگر واژي نميابم چه بگويم ، جملگي ما حسرت کش نگاه تو شده ايم . بس.

از کنارهاي فرات بوي ياس حضرت احساس ميايد . از بهشت براي ما بگو اي بهشتي..

پندار من اين شد در روياي صادقه دل:

هر صبح با سلام بر حسين (ع) از خواب تن نازي خويش در بهشت چشم وا ميکني، در محفل او سر خم ميکني، در جوار او چهره  خيس ميکني، در نگاه او عشق آغاز ميکني ، بگو به من آيا اين گونه هست؟

حسين جان:

عشق را بهانه کردم، دل را کوچه کردم ، چشم را دريا کردم، صبر را پيشوا کردم ، غم را شاه کردم، مهتاب را خميده کردم، سکوت را مبهوت خودکردم، تا شايد نگاهي از مافوق عشق احساس کنم....

نگاهي اي سبوي عشق ، از براي مولاي ، تو دعا کن ، شايد فرجي شد.

تقديم به دانشجوي شهيد سيد محمد حسين علم الهدي .

 و ميلاد مسعود امام باقر عليه السلام رو به دانشجوهاي عزيز تبريک عرض ميکنم

اين گل هم براي شما

حيات ديده ما چيست؟

آري آسمان به خود امروز حياتي ديگر طلوع ديده ، امروز فاطمه از ماوراي بهشت از نقطه صفر وجود خدا ، دل را محبت حق بر زمين تابان شد . و اين چنين شد که اسمش را فاطمه نهادند.

از مافوق سکوت محمد(ص) از موج موج نگاه خديجه (س) اين چه آيتي از الله مي باشد که اين چنين خدا سناگوي او شد.

اي محمد اگر علي نبود تو نبودي و اگر فاطمه نبود تو و علي نبوديد. اهل کبريا اين چه هديه اي بود از آسمان که زمين فخر به آسمان مي فرشيد از وجود او .

اين چه کوثري بود که بهشت را مهرش کردند و سماوات را درب خانه اش . اين چه کوکبي بود که عرش را گهواره حسين اش کردند و ارض را بوسگاه قدمگاهش.

فاطمه، انتظار نداشته باش اين عبده روي سياه سناگو تو باشد! 

تمام اشف صدر مان اين گشده که تو در فلک محشر اين دانه اي سياه را در کف عنايت خويش از عذاب عشق تو به بهشت خانه تو رساني.

روزت مبارک مادر عزيزم